लोकसारथि संवाददाता, काठमाडौं ।

नेकपा (माओवादी केन्द्र) का अध्यक्ष र महाधिवेशन आयोजन समिति संयोजक पुष्पकमल दाहाल ‘प्रचण्ड’ले जेनजीका अगुवाहरूलाई मित्र र दुष्मन छुट्याउन आग्रह गरेका छन्। शनिबार पार्टी मुख्यालय पेरिसडाँडामा आयोजित कार्यक्रममा उनले जेनजी आन्दोलनप्रति सहानुभूति जनाउँदै युवाहरूलाई आत्मसमीक्षा गर्न आह्वान गरे।

तर, प्रचण्डको भाषणले पुनः एउटा पुरानो प्रश्न उठाएको छ—के राजनीतिक भाषणहरू विश्वास गर्न सकिन्छ? इतिहास साक्षी छ कि नेपाली राजनीति भाषणमै सीमित हुने र कार्यान्वयनमा कमजोर देखिने चरित्रबाट मुक्त हुन सकेको छैन।राजनीतिक भाषणहरु आकाशपाताल जस्तै भए जो आपसमा कहिल्यै मिल्दैनन् । ।

प्रचण्डको अपिल : “मित्र र दुश्मन छुट्याउनुहोस्”

कार्यक्रममा बोल्दै प्रचण्डले भने,

“आफ्नो सच्चा मित्र र दुष्मन छुट्याउन सक्नुहोस्। आफूलाई माया गर्नेहरूलाई चिन्न आवश्यक छ। राम्रोसँग समीक्षा गरौं।”

उनले केही पक्षहरूले जेनजी आन्दोलनलाई आतंकी आन्दोलनका रूपमा चित्रण गर्न खोजेको आरोप पनि लगाए।

“एउटा विचारले तपाईंहरूको आन्दोलनलाई आतंकारी भनेको छ। तपाईंहरूलाई आतंककारी भनिँदा हामीलाई पनि चसक्क बिझ्छ। हिजो हामीलाई पनि उत्पीडितहरूको पक्षमा बोल्दा त्यस्तै भनिएको थियो,” प्रचण्डले स्मरण गरे।

उनका अनुसार, माओवादी पार्टीले नै सबैभन्दा पहिला जेनजी युवाहरूका मागलाई वैध र न्यायोचित बताएको हो।

“तपाईंहरूको पक्षमा सबैभन्दा पहिले बोल्ने पार्टी माओवादी हो। २३ गते साँझ दमनको विरोध गर्ने र तत्कालीन प्रधानमन्त्रीको राजीनामा माग गर्ने पहिलो पार्टी पनि हामी नै थियौं,” उनले दाबी गरे।

‘भ्रष्टाचारविरुद्ध निरन्तर लड्दै आएको दाबी’

प्रचण्डले सरकारमा नहुँदा पनि भ्रष्टाचार न्यूनीकरण र सुशासनका लागि माओवादीले निरन्तर खबरदारी गर्दै आएको दाबी गरे।
तर, यस्ता दाबीहरूलाई अहिलेका युवा पुस्ता—विशेषतः ‘जेनजी’—सजिलै विश्वास गर्न तयार छैनन्।

युवाहरूलाई आकर्षित गर्ने भाषण, तर…

नेपालको राजनीतिक इतिहास हेर्दा स्पष्ट हुन्छ—युवाहरूलाई भाषणले आकर्षित गर्न सजिलो हुन्छ, तर व्यवहारिक रूपमा तिनका मागहरू कार्यान्वयन गर्नु कठिन।
प्रचण्डले “मित्र र दुश्मन छुट्याउने” सल्लाह दिएका बेला, धेरै युवाहरू यही प्रश्न गरिरहेका छन्—

“जब पुराना नेताहरू आफैंले युवाको विश्वास गुमाएका छन्, तब कसरी छुट्याउने मित्र र दुश्मन?”

राजनीतिक नेताहरूले यथार्थ परिवर्तनभन्दा भाषणमार्फत सहानुभूति जित्ने रणनीति पछ्याउँदा, युवाहरूको असन्तोष अझ बढ्दो छ।

पृष्ठभूमिले दिन्छ सन्देश

प्रचण्ड स्वयं जनयुद्ध, शान्ति प्रक्रिया र सत्ताको केन्द्रसम्म पुगेका व्यक्ति हुन्। तर, यही इतिहासले उनको आजको भाषणमाथि प्रश्न उठाउँछ—
के विगतका आन्दोलन, सम्झौता र सत्तासाझेदारीले युवाको भविष्य सुनिश्चित गर्‍यो?
कि केवल नयाँ पुस्तालाई पनि पुराना वाद र वचनको चक्रमा बाँध्ने अर्को प्रयास मात्र हो?

निष्कर्षमा, प्रचण्डको अपिलले युवाहरूमा नयाँ आशा जगाएको जस्तो देखिए पनि इतिहास नै आजको भाषणको सत्यापन गर्ने नक्सा (map) हो।
युवाहरूले बुझिसकेका छन्—वचनले होइन, व्यवहारले मात्र विश्वास कमाउन सकिन्छ।