सम्पादकीय

लोकसारथि, ११ चैत । विश्वमै आज महिला सुरक्षामाथि ठुलो प्रश्न चिन्ह लागेको छ । धेरै महिलाहरु आफ्नै गलतीका कारण बदनियत राख्ने कामभावयुक्त पुरुषहरुको शिकार बनी मृत्यु वरण गर्दछन् भने केही निर्दाेष महिला तथा छोरीहरु भूलचूक नभए पनि शिकार बन्न बाध्य छन् । यौनजन्य अपराधिक घटनाहरुबाट कुनै पनि देश अछुतो छैन । मानिसको आहार नै तामसिक (मास,मदिरा) भएकाले उनीहरुमा पशुत्वको स्वभाव विकास हुनु आश्चर्यको कुरा होइन । तामसिक प्रवृत्तिलाई त्याग्न नसक्नु समस्याको आधार हो । आहारबाट विचार, विचारबाट व्यवहार, व्यवहारबाट संस्कार र संस्कारबाट व्यक्तिको सम्पूर्ण चरित्र निर्माण हुन्छ ।

बलात्कारपछि गरिएका हत्या जस्ता घोर अपराधहरु कानुनको पहुँचभन्दा बाहिर छन् अझै पनि । मृतक (महिला, छोरी) र मृृतकका पीडित परिवारले न्याय पाएका छैनन् । सरकार र कानुन लाचार बनेको देखिन्छ । भारतको एक गाउँमा बलात्कारपछि हत्या भएको छ । दुबै हात बाँधिएका छन् । हत्या गरेर जामुनको अग्लो रुखमा झुन्ड्याइएको छ । चारपाँच जना मिलेर अन्जाम दिएको प्रतीत हुन्छ । यस्तो बर्बरता मानव समाजका लागि कलंक हो । स्वार्थपूर्तिका लागि महिलापुरुष दुबैबाट मानवीय स्वतन्त्रताको दुरउपयोग भइरहँदा यस्तै अपराधहरु बढ्दै गएका छन् । राज्य असफल, कानुन असफल, सुरक्षा निकाय असफल र पुरै देश सञ्चालन सिस्टम असफल भएको प्रमाण हुन यी अपराधहरु । कसले दिने हो अब परित्राणको प्रत्याभूति ? कोही छैन । त्यसैले नैतिकता र मानवीयताको विकास आहार रुपान्तरणबाट नभएसम्म अब कोही सुरक्षित रहने देखिँदैन । बलात्कारपछिका हत्या घटना मात्रै नभई अन्य सामान्य विवादमा समेत मानिसमाथि सांघातिर आक्रमण बढेका छन् । खुदको स्वभावमाथि हिंसात्मक शासन व्यवस्थाले पकड बलियो बनाउँदै गएका बेला संकल्प शक्तिद्वारा मात्रै व्यक्तिले स्वयंमा सकारात्मक रुपान्तरण ल्याउन सक्छ । समाजलाई अपराधशून्य बनाउन सक्छ । देवीदेवता, पितृहरु, देवदूतहरु, परमात्मा सबैले किन सुरक्षा दिन सकिरहेका छैनन् ? धर्मका ठेकेदार भन्छन् कणकणमा परमात्माको वास छ, फेरि किन विकराल विपत्तिमा छोरीहरुको सास (प्राण) छ ? मानिसले स्वतन्त्रता दुरउपयोगको हदलाई कतिसम्म पार गर्न सक्दोरहेछ भनेर परीक्षा लिनलाई उनीहरु मौन बसेका त होइनन् ? परब्रह्म परमात्मा श्रीकृष्णले भन्नुभएको छ, कर्म गर फलको इच्छा नराख । उपयुक्त समय आएपछि उपयुक्त फल म दिन्छु तिम्रो कर्मको । यसको अर्थ हो जति नै कुकर्मी, पापी भएपनि उसले उपयुक्त समयपूर्व दण्डसजाय पाउँदैन ।सायद पर्खिनुको विकल्प छैन । भनिन्छ समय नै परम् न्यायाधिश हो । न्याय अवश्य हुन्छ ।

बलिया जिल्लाको बिल्थरारोड विधानसभा क्षेत्र अन्तर्गत पर्ने गुलाब सराय गाउँमा एक दर्दनाक घटना घटेको छ। २० वर्षीया युवतीमाथि बलात्कार गरी हत्या गरिएको छ। घटनाको समयमा युवतीका आमाबुवा लखनऊ गएका थिए, जसका कारण उनी घरमा एक्लै थिइन्। यही अवसरको फाइदा उठाउँदै दरिन्दाहरूले पहिले युवतीको इज्जत लुटे, त्यसपछि जामुनको रुखमा झुन्ड्याएर हत्या गरे। योभन्दा क्रुर अनि अमानवीय अपराध ब्रह्माण्डमै अर्काे छैन । मानव होइनन्, राक्षस हुन् ती अपराधीहरु ।

छोरीहरूलाई एक्लै छोड्नु खतरनाक

आजको समाजमा बालिका तथा महिलाहरू असुरक्षित बन्दै गएका छन्। यस्तो घटनाले प्रमाणित गर्छ कि छोरीहरूलाई एक्लै छोड्दा उनीहरू हिंसक अपराधीहरूको निशानामा पर्न सक्छन्। परिवारले छोरीहरूको सुरक्षा सुनिश्चित गर्नु आवश्यक छ। बाल्यकालदेखि नै उनीहरूलाई आत्मरक्षा सम्बन्धी प्रशिक्षण दिनु, राति एक्लै घरमै छोड्न नहुने तथा छोरीहरूको सुरक्षाका लागि कडा उपायहरू अपनाउनु आजको मुख्य आवश्यकता बनेको छ।

छोरीहरूलाई आत्मरक्षा तालिम अनिवार्य गरिनुपर्छ

समाजमा बलात्कार जस्ता जघन्य अपराधहरू दिनदिनै बढिरहेका छन्। यस्तो अवस्थामा हरेक छोरीलाई आत्मरक्षाका लागि जुडो-कराते, तेक्वान्दो, मार्शल आर्ट जस्ता तालिम दिनुपर्छ। यदि पीडित युवतीलाई आत्मरक्षाको तालिम दिइएको भए, सम्भवतः उनी आफ्नो ज्यान बचाउन सक्षम हुन्थिन्। आत्मरक्षाको ज्ञान भएका महिलाहरूले संकटको बेला अपराधीलाई कडा जवाफ दिन सक्छन् र यस्तो अपराधहरू कम गर्न सहयोग पुर्‍याउँछन्।

सरकार र समाजको दायित्व

• महिलाहरूको सुरक्षाका लागि सरकारले निःशुल्क आत्मरक्षा तालिम कार्यक्रम सञ्चालन गर्नुपर्छ।
• छोरीहरूलाई आत्मनिर्भर बनाउने गरी साहसिक खेलकुद, मार्शल आर्ट तथा आत्मरक्षा सम्बन्धी ज्ञान दिने अभियान चलाउनु आवश्यक छ।
• समाजले छोरीहरूलाई कमजोर होइन, सक्षम बनाउन प्रोत्साहित गर्नुपर्छ।
• छोरीहरूलाई शिक्षाका साथै आत्मबल बढाउने तालिम दिनुपर्छ ताकि उनीहरूले आफूमाथि हुने आक्रमणको प्रतिरोध गर्न सकून्।

दोषीलाई कडा सजाय दिनुपर्छ

बलात्कारजस्ता अपराध गर्ने अपराधीहरू समाजका लागि कलङ्क हुन्। यस्ता अपराधीहरूलाई कानूनी रूपमा कडा भन्दा कडा सजाय दिनुपर्छ ताकि अन्य अपराधीहरूका लागि उदाहरण बन्न सकोस्। बलात्कारीलाई मृत्युदण्ड वा जन्मकैदको सजाय दिए मात्र यस्ता घटनाहरूमा कमी आउन सक्छ।

यस घटनाले फेरि एकपटक देखाएको छ कि छोरीहरूलाई सुरक्षित राख्न परिवार, समाज र सरकार सबैले विशेष ध्यान दिनुपर्ने समय आएको छ। आत्मरक्षा तालिम तथा उचित सुरक्षा उपाय अपनाएर मात्र यस्ता अमानवीय घटनाबाट बच्न सकिन्छ। अब समय आएको छ कि हरेक छोरीलाई निर्भीक, आत्मनिर्भर र सुरक्षित बनाऔं। अरुको भर परेर निराशा नै खेप्नुपर्ने हुनसक्छ । आफ्नो सुरक्षा आफैले गर्नुको विकल्प छैन । समयमै तयारी गरौँ । तयारीका लागि आहार सुधार, चारित्रिक रुपान्तरण, मार्शल आर्ट कलाको विकास, अनुशासन र मर्यादाको पालना आदि आवश्वक पर्नसक्छ ।