logo

शनिबार, ९ साउन २०८३

शनिबार, साउन ९ २०८३

चेतनाको यात्रा : आत्मसंयमको यज्ञ – इन्द्रियलाई ईश्वरमा अर्पण गर्ने मार्ग

चेतनाको यात्रा : आत्मसंयमको यज्ञ – इन्द्रियलाई ईश्वरमा अर्पण गर्ने मार्ग


  • शनिबार, कार्तिक ८ २०८२
  • 2K
    SHARES

    श्रृङ्खला : श्रीमद्भगवद्गीता, अध्याय ४, श्लोक २७
    ✍️ विष्णुप्रसाद भण्डारी
    मिति : २०८२ कात्तिक ८ गते

    भूमिका :

    जीवनमा हरेक कर्म एउटा यज्ञ हो — चाहे त्यो काममा होस्, सम्बन्धमा होस्, वा ध्यानमा।
    भगवान् श्रीकृष्णले गीता अध्याय ४ मा यस यज्ञको गहिरो रहस्य उद्घाटन गर्दै भन्नुहुन्छ —
    “साँचो यज्ञ त्यो हो, जसमा मानिस आफ्नो इन्द्रिय, मन र प्राणलाई आत्मसंयम र ज्ञानको अग्निमा अर्पण गर्छ।”
    आजको अव्यस्त र भोगवादी समयका युवाहरूका लागि यो श्लोक आत्मानुशासनको महामन्त्र जस्तै छ।

    मूल श्लोकः

    सर्वाणीन्द्रियकर्माणि प्राणकर्माणि चापरे ।
    आत्मसंयमयोगाग्नौ जुह्वति ज्ञानदीपिते ॥ २७॥

    भावार्थः

    केही योगीजनहरू आफ्नो सबै इन्द्रियक्रिया र प्राणक्रियालाई
    आत्मसंयम र ज्ञानको अग्निमा आहुति स्वरूप अर्पण गर्छन्।
    अर्थात् उनीहरूले दृष्टि, वाणी, श्रवण, र प्राणको प्रत्येक गति
    ईश्वरप्राप्तिको साधन बनाउँछन् — स्वार्थको साधन होइन।

    विस्तृत व्याख्या :

    गीताको यो श्लोक “आन्तरिक यज्ञ”को प्रतीक हो।
    यहाँको अग्नि हवनकुण्डको आगो होइन, आत्मसंयमको ज्वाला हो।
    जब साधक इन्द्रियहरूको नियन्त्रण गर्छ, तब त्यो नियन्त्रण नै यज्ञ हो।

    • इन्द्रिय यज्ञ: नेत्र, श्रवण, जिब्रो, स्पर्श र घ्राण — यी सबै इन्द्रियहरू जब भगवान्‌मा अर्पित हुन्छन्,
      तब हरेक दृष्टि, हरेक श्रवण, र हरेक वाणी पवित्र हुन्छ।

    • प्राण यज्ञ: श्वास र प्राणको गति जब ईश्वरस्मरण र ध्यानमा नियोजित हुन्छ,
      तब प्राण नै पूजा बन्छ, र साधकको अन्तरमा ज्ञानदीप प्रज्वलित हुन्छ।

    यसरी जो व्यक्ति आफ्नो इन्द्रिय र प्राणलाई संयम र समर्पणमा रूपान्तरण गर्छ,
    उही साँचो साधक, उही साँचो यज्ञकर्ता हो।

    युवावर्गका लागि गहिरो सन्देश :

    आजको युवा पुस्ता असंख्य प्रलोभन र प्रतिस्पर्धामा बाँधिएको छ।
    तर गीता भन्छ — “संयम नै सफलता हो।”

    1. इन्द्रियको ऊर्जा बचत गर:
      दृष्टि, वाणी र विचारलाई निरर्थक दिशामा होइन, सिर्जनात्मक काममा प्रयोग गर।
      यही हो आत्मसंयमको पहिलो यज्ञ।

    2. ज्ञानद्वारा आत्मदीप प्रज्वलित गर:
      जब विवेक र अध्ययनले चेतनाको दीप बाल्छ,
      तब अन्धकारमय निर्णयहरू स्वयम्‌ जल्छन्।

    3. साँचो साधना जीवनमै छ:
      ध्यान मन्दिरमा मात्र होइन, कामको मध्यमा पनि सम्भव छ —
      यदि हरेक कर्म ईश्वरमा समर्पित हो भने।

    4. समर्पणमै स्वाधीनता छ:
      जसले आफैलाई नियन्त्रण गर्न सक्छ,
      ऊ नै संसारका सबै बन्धनहरूबाट स्वतन्त्र हुन्छ।

    जीवन–सन्देश :

    साँचो यज्ञ अब हवनकुण्डमा होइन,
    हृदयमा जल्ने ज्ञान र संयमको अग्निमा हुन्छ।
    जब युवा पुस्ताले आफ्नो शक्ति, समय र चेतनालाई
    सत्य, सेवा र समर्पणमा अर्पण गर्छ —
    त्यो नै श्रीकृष्णको “आत्मसंयमयोगाग्नि” हो।
    त्यो नै चेतनाको यात्रा हो —
    जहाँ जीवन पूजा बन्छ, कर्म यज्ञ बन्छ, र हृदय भगवान्‌को मन्दिर बन्छ।

    प्रकाशित : शनिबार, ८ कार्तिक २०८२ , ०६:१४ बिहान
    प्रतिक्रिया दिनुहोस्
    सम्बन्धित न्युज

    © 2026 All right reserved to loksarathi.com | Site By : SobizTrend